Blog del Instituto Cervantes en Utrecht

Camilo José Cela (Iria Flavia, A Coruña, 11 de mayo de 1916 – Madrid, 17 de enero de 2002) fue un escritor y académico español.

Su primer encuentro con el mundo literario se dio en 1932, cuando ingresa a la Universidad Complutense de Madrid y conoce al poeta Pedro Salinas. El encuentro con Salinas resulta fundamental pues da inicio a su carrera literaria, Cela comienza a escribir poemas que son revisados por Salinas. Durante esta época también conoce a Alonso Zamora Vicente, a María Zambrano y a Miguel Hernández, entre otros intelectuales españoles de la época.

En 1942 publica su primera novela, La familia de Pascual Duarte. Aunque el libro le trae éxito, termina siendo censurado por el gobierno de aquella época. En 1951 publica La colmena en Buenos Aires, pero la obra es inmediatamente prohibida en España.

Vive en Palma de Mallorca entre 1954 y 1989, donde continúa la producción de su extensa obra literaria y publica obras como La catira (1955), Judíos, moros y cristianos (1956), Diccionario secreto (1968, 1971), Oficio de tinieblas (1973), Mazurca para dos muertos (1983), Cristo versus Arizona (1988), El asesinato del perdedor (1994) entre otras. Durante estos años trabaja también para la Real Academia Española.

Ha recibido premios como el Premio de la Crítica de Narrativa Castellana (1956), la Gran Cruz de Isabel la Católica (1980), el Premio Nacional de Narrativa (1984), el Premio Sant Jordi de las Letras (1986) el Príncipe de Asturias de las Letras (1987), el Nobel de Literatura (1989) y el Miguel de Cervantes (1995).

Este año se cumplen 110 años de su nacimiento, y por tanto hemos decidido realizar una exposición conmemorando la obra y vida del autor. Os animamos a descubrir más sobre el acogiendo uno de sus libros aquí expuestos.

Camilo José Cela (Iria Flavia, A Coruña, 11 mei 1916 – Madrid, 17 januari 2002) was een Spaanse schrijver en academicus.

Zijn eerste kennismaking met de literaire wereld vond plaats in 1932, toen hij ging studeren aan de Complutense Universiteit van Madrid en de dichter Pedro Salinas ontmoette. Deze ontmoeting hade en grote impact op zijn literaire carrière. Cela begon gedichten te schrijven die door Salinas werden nagekeken. In diezelfde periode leerde hij ook andere belangrijke Spaanse intellectuelen kennen, onder wie Alonso Zamora Vicente, María Zambrano en Miguel Hernández.

In 1942 publiceerde hij zijn eerste roman, La familia de Pascual Duarte. Hoewel het boek hem veel succes opleverde, werd het door de regering van die tijd gecensureerd. In 1951 verscheen La colmena in Buenos Aires, maar het werk werd onmiddellijk verboden in Spanje.

Tussen 1954 en 1989 woonde hij in Palma de Mallorca, waar hij verder werkte aan zijn omvangrijke literaire oeuvre. In deze periode publiceerde hij onder meer La catira (1955), Judíos, moros y cristianos (1956), Diccionario secreto (1968, 1971), Oficio de tinieblas (1973), Mazurca para dos muertos (1983), Cristo versus Arizona (1988) en El asesinato del perdedor (1994). Tijdens deze jaren was hij ook actief binnen de Real Academia Española.

Gedurende zijn carrière ontving hij talrijke onderscheidingen, waaronder de Premio de la Crítica de Narrativa Castellana (1956), het Gran Cruz de Isabel la Católica (1980), de Premio Nacional de Narrativa (1984), de Premio Sant Jordi de las Letras (1986), de Príncipe de Asturias de las Letras (1987), de Nobelprijs voor Literatuur (1989) en de Miguel de Cervantes-prijs (1995).

Het is dit jaar 110 jaar geleden dat hij werd geboren. Daarom organiseren we een tentoonstelling ter ere van het leven en werk van deze auteur. We nodigen jullie van harte uit om hem beter te leren kennen aan de hand van de tentoongestelde boeken.