Blog del Instituto Cervantes en Utrecht
Todo sobre nuestras actividades y servicios
La Noche de la Historia de Utrecht en el Instituto Cervantes
El próximo sábado 10 de octubre de 2026, el Instituto Cervantes de Utrecht abre sus puertas durante la Noche de la Historia de Utrecht.
El próximo sábado 10 de octubre de 2026, el Instituto Cervantes de Utrecht abre sus puertas durante la Noche de la Historia de Utrecht.
Será una noche para descubrir la cultura panhispánica a través de la historia, el arte, el patrimonio y el flamenco, y para conocer algunos de los vínculos que conectan Utrecht con el mundo hispanohablante.
Mini visita al Instituto Cervantes
19:00, 20:00 y 21:00 h | 20 minutos
Conoce el edificio monumental del Instituto Cervantes en Domplein 3 y descubre más sobre nuestra institución, dedicada desde 1992 a la difusión de la lengua y la cultura hispánica. La visita incluye también la exposición «Espíritus del Agave», dedicada a la importancia del agave en la cultura y las tradiciones mexicanas, así como en la elaboración del tequila y el mezcal.
Huellas españolas en Utrecht
19:30 y 21:30 h | 30 minutos
¿Qué huellas ha dejado la historia de España en Utrecht? En esta mini conferencia, Krista van der Bron nos invita a descubrir esta relación histórica y su presencia en la ciudad.
La historia nos lleva, entre otros lugares, al antiguo castillo de Vredenburg, relacionado con la presencia española en Utrecht durante la Guerra de los Ochenta Años. La conferencia conecta este pasado con el presente a través de la obra Barricade, del artista español contemporáneo Fernando Sánchez Castillo, y reflexiona sobre cuestiones como el cuerpo, la mente, la libertad y la democracia.
El arte de mirar críticamente
20:30 h | 30 minutos
Una segunda mini conferencia de Krista van der Bron dedicada a la obra de Fernando Sánchez Castillo. Una invitación a observar el arte desde diferentes perspectivas y a reflexionar sobre nuestra relación con la historia y el mundo que nos rodea.
Utrera del Norte
22:00 h | 40 minutos
Rini Kersten nos contará la historia del flamenco en Utrecht y cómo la ciudad recibió el sobrenombre de «Utrera del Norte». A continuación, Antje Herber junto a sus alumnas ofrecerá un espectáculo de flamenco con danza, música y ritmo.
Sábado 10 de octubre de 2026
Instituto Cervantes Utrecht – Domplein 3
Entradas:
Comprar entradas para la Noche de la Historia de Utrecht
¡Te esperamos para descubrir juntos la diversidad y riqueza de la cultura panhispánica!
De Nacht van de Utrechtse Geschiedenis in het Instituto Cervantes
Op zaterdag 10 oktober 2026 opent het Instituto Cervantes Utrecht zijn deuren tijdens de Nacht van de Utrechtse Geschiedenis. Een avond om de panhispanische cultuur te ontdekken aan de hand van geschiedenis, kunst, erfgoed en flamenco, en om meer te leren over de verbindingen tussen Utrecht en de Spaanstalige wereld.
Mini-rondleiding door het Instituto Cervantes
19.00, 20.00 en 21.00 uur | 20 min.
Ontdek het monumentale pand aan het Domplein 3, waar het Instituto Cervantes sinds 1992 gevestigd is als centrum voor de Spaanse taal en cultuur. Tijdens deze korte rondleiding bezoeken we de tentoonstelling ‘Espíritus del Agave’, over de belangrijke rol van de agave in de Mexicaanse cultuur & tradities en over de productie van tequila en mezcal.
Spaanse sporen in Utrecht
19.30 en 21.30 uur | 30 min.
Krista van der Bron neemt je mee langs de historische relaties tussen Spanje en Utrecht. Van de Vredenburg en de aanwezigheid van Spanje tijdens de Tachtigjarige Oorlog tot het werk ‘Barricade’ van de hedendaagse kunstenaar Fernando Sánchez Castillo. Aan de hand van thema’s als lichaam, geest, vrijheid en democratie worden historische gebeurtenissen verbonden met het heden.
De kunst van het kritisch kijken
20.30 uur | 30 min.
Krista van der Bron laat je kennismaken met het werk van Fernando Sánchez Castillo en nodigt je uit om kunst vanuit verschillende perspectieven te bekijken. Een moment om stil te staan bij de manier waarop kunst ons naar geschiedenis en de wereld om ons heen kan laten kijken.
Utrera del Norte
22.00 uur | 40 min.
Rini Kersten vertelt over de geschiedenis van flamenco in Utrecht en hoe de stad de bijnaam ‘Utrera del Norte’ kreeg. Met persoonlijke verhalen en anekdotes brengt hij de ontwikkeling van flamenco in Utrecht tot leven. Daarna zullen Antje Herber en haar leerlingen een flamencoshow verzorgen met dans, muziek en ritme.
Zaterdag 10 oktober 2026
Instituto Cervantes Utrecht – Domplein 3
Tickets:https://www.nachtvandeutrechtsegeschiedenis.nl/tickets/
We kijken ernaar uit je te verwelkomen en samen de diversiteit en rijkdom van de panhispanische cultuur te ontdekken!
Cristina Rivera Garza en los Países Bajos
El Instituto Cervantes de Utrecht tiene el placer de anunciar la visita a los Países Bajos de Cristina Rivera Garza, una de las figuras más destacadas de la literatura contemporánea en español. Reconocida internacionalmente por una obra que explora con profundidad las relaciones entre memoria, lenguaje, historia, violencia y creación literaria, la autora mexicana participará en una serie de encuentros académicos y culturales que permitirán al público acercarse a su pensamiento y a su trayectoria literaria desde múltiples perspectivas.
La gira reunirá a lectores, investigadores, estudiantes y amantes de la literatura en cuatro actividades que tendrán lugar en Utrecht, Leiden, Ámsterdam y La Haya, consolidando un espacio de diálogo entre la literatura hispánica contemporánea y la sociedad neerlandesa.
Programa
Lunes 2 de noviembre, 17:00 h
Encuentro exclusivo con los lectores del Club de Lectura del Instituto Cervantes
Biblioteca del Instituto Cervantes de Utrecht
La primera actividad de Rivera Garza en los Países Bajos será el encuentro con los miembros del Club de Lectura del Instituto Cervantes, que durante el mes de octubre leyeron su obra El invencible verano de Liliana (2021). Esta sesión ofrecerá la oportunidad de conversar directamente con la autora sobre este ensayo, su proceso de escritura y los aspectos centrales que atraviesan el libro.
Martes 3 de noviembre, 17:30 h
Conferencia Spinoza 2026
Aula Magna de la Universidad de Leiden
En la histórica Universidad de Leiden, Cristina Rivera Garza impartirá la Conferencia Spinoza 2026, que tiene por título «Migración y autobiografías sin yo». Los interesados en asistir pueden reservar su plaza en el siguiente enlace: https://www.universiteitleiden.nl/en/events/2026/11/spinoza-lecture-by-cristina-rivera-garza
Viernes 6 de noviembre, 17:30 h
Conversatorio público
Espacio Fórum, OBA Oosterdok, Ámsterdam
La tercera actividad será un conversatorio abierto al público en la Biblioteca Pública de Ámsterdam (OBA), en diálogo con la hispanista y catedrática de la Universidad Radboud de Nimega, Brigitte Adriaensen. Aforo limitado. Conversación en español, con traducción simultánea al inglés. Reserva tu lugar aquí: https://oba.nl/nl/agenda/cristina-rivera-garza-instituto-cervantes-32dcd3cd-0899-4821-8e5d-0942d9ed0ee3
Sábado 7 de noviembre
Presentación en el Festival Crossing Borders
Royal Theatre, La Haya,
Horario por confirmar
La gira concluirá con la participación de Cristina Rivera Garza en el Festival Crossing Borders de La Haya, uno de los encuentros internacionales de literatura y pensamiento más importantes del país. Su presencia permitirá saber más de su última obra publicada, la recopilación de historias titulada Terrestre (2025), recientemente traducida y publicada en inglés, en una entrevista con la hispanista y profesora de la Universidad de Leiden, Nane Timmers. Presentación en inglés. Compra tus entradas aquí: https://www.crossingborder.nl/en/events/Cristina-Rivera-Garza
Una voz imprescindible de la literatura contemporánea
Con esta visita, el Instituto Cervantes de Utrecht reafirma su compromiso con la difusión de la creación literaria en español y con el diálogo intercultural. La presencia de Cristina Rivera Garza constituye una oportunidad excepcional para descubrir la obra y las ideas de una autora cuya escritura ha contribuido de manera decisiva a renovar el panorama de la literatura contemporánea internacional.
Las actividades arriba mencionadas han contado con el apoyo y colaboración de las Embajadas de España y México en los Países Bajos y la Universidad de Leiden.
Entrevista:
Juan Francisco Ferré (Málaga, 1962) es escritor, profesor y crítico literario. Su novela Providence cosechó excelentes críticas en medios españoles y latinoamericanos y fue considerada, en su edición francesa, una de las grandes revelaciones extranjeras de 2011: «Una lengua literaria ágil: a la vez maliciosa, y llena de esa helada ironía que desplegaba el gran Nabokov» (J. E. Ayala-Dip); «Ferré ha lanzado una bomba posmoderna sobre el planeta libro» (Les Inrockuptibles).
Con Karnaval ganó en 2012 el Premio Herralde de Novela: «Si en la ambiciosa Providence había demostrado un talento fuera de lo común, ahora llega mucho más lejos en su lúcido e implacable análisis de nuestra sociedad contemporánea » (J. A. Masoliver Ródenas, La Vanguardia); «La última danza macabra de Ferré es tan morbosamente adictiva, tan brillante en su papel de parada de monstruos posmoderna, que debe ser leída» (Laura Fernández, Playground).
En Anagrama ha publicado también El Rey del Juego: «Una historia alocada, imprevisible, tumultuosa, zigzagueante. Una suerte de gloriosa astracanada para leer con los ojos muy abiertos» (José María de Loma, La Opinión de Málaga); «Entre Pynchon y Brautigan se desarrolla esta alucinada ensoñación que tiene mucho de distorsionada bajada a los infiernos» (Jesús Ferrer, La Razón), y Revolución, galardonada con el Premio Andalucía de la Crítica: «El intento logrado por hacer algo diferente con la novelística en español» (Manuel Arias Maldonado, Letras Libres); «Una propuesta narrativa con varias capas de lectura en un escenario distópico sometido por la inteligencia artificial» (Íñigo Urrutia, El Diario Vasco).
Fecha: jueves, 1 de octubre
Hora: 19.00h
Lugar: Instituto Cervantes Utrecht, Domplein 3, 3512 JC Utrecht
Modera: Sara Montero Annerén
Juan Francisco Ferré (Málaga, 1962) is schrijver, docent en literair criticus. Zijn roman Providence ontving lovende recensies in de Spaanse en Latijns-Amerikaanse media en werd in de Franse editie beschouwd als een van de grote buitenlandse literaire ontdekkingen van 2011: «Een soepele literaire stijl: tegelijk ondeugend en doordrenkt van die ijzige ironie die de grote Nabokov zo kenmerkte.» (J. E. Ayala-Dip); «Ferré heeft een postmoderne bom boven de boekenwereld laten ontploffen.» (Les Inrockuptibles).
Met Karnaval won hij in 2012 de Premio Herralde de Novela: «Als hij met het ambitieuze Providence al een buitengewoon talent had laten zien, gaat hij nu nog veel verder in zijn heldere en meedogenloze analyse van onze hedendaagse samenleving.» (J. A. Masoliver Ródenas, La Vanguardia); «Ferrés nieuwste macabere dans is zo morbide verslavend en zo briljant als postmoderne freakshow dat je hem moet lezen.» (Laura Fernández, Playground).
Bij Anagrama publiceerde hij ook El Rey del Juego: «Een waanzinnig, onvoorspelbaar, tumultueus en kronkelig verhaal. Een soort glorieuze farce die je met wijd open ogen moet lezen.» (José María de Loma, La Opinión de Málaga); «Tussen Pynchon en Brautigan ontvouwt zich deze hallucinerende droomwereld, die veel weg heeft van een vervormde afdaling naar de hel.» (Jesús Ferrer, La Razón).
Daarnaast verscheen Revolución, bekroond met de Premio Andalucía de la Crítica: «Een geslaagde poging om iets anders te doen met de Spaanstalige roman.» (Manuel Arias Maldonado, Letras Libres); «Een gelaagd literair werk dat zich op verschillende niveaus laat lezen, in een dystopische wereld die wordt beheerst door kunstmatige intelligentie.» (Íñigo Urrutia, El Diario Vasco).
Datum: donderdag 1 oktober
Tijd: 19.00 uur
Locatie: Instituto Cervantes Utrecht, Domplein 3, 3512 JC Utrecht
Gespreksleider: Sara Montero Annerén
Huellas españolas en Utrecht
Historia, memoria y resistencia en el espacio urbano
Por Krista van der Bron
12/09/2026 15:30 – 16:15
Idioma: neerlandés Voertaal: Nederlands
¿Qué relación tiene Utrecht con España? ¿Qué huellas ha dejado la historia española en la ciudad y cómo podemos interpretarlas hoy?
En el marco del Día Nacional del Monumento, bajo el lema «Patrimonio resiliente: ¡Utrecht protege!», Krista van der Bron propone un recorrido por la historia de Utrecht para descubrir las huellas que la presencia española dejó en la ciudad.
Del castillo de Vredenburg al arte contemporáneo
La conferencia comienza en el siglo XVI, durante la Guerra de los Ochenta Años, cuando Utrecht se vio confrontada con la presencia de tropas españolas.
Uno de los lugares protagonistas es el castillo de Vredenburg, construido por orden del emperador Carlos V como fortaleza para reforzar el control sobre la ciudad. Para muchos habitantes de Utrecht, el castillo se convirtió en un símbolo del poder y la opresión española.
Después de la retirada española, los propios habitantes de Utrecht participaron en la demolición de gran parte de la fortaleza, ante el temor de que pudiera volver a utilizarse para controlar la ciudad. Algunos de sus restos todavía forman parte del paisaje urbano.
Historia, memoria y resistencia
La conferencia conecta este pasado con el presente a través del arte contemporáneo. La obra Barricade, del artista español Fernando Sánchez Castillo, permite reflexionar sobre conceptos como la resistencia, la libertad y la memoria colectiva.
A través de esta obra, la conferencia plantea una pregunta: ¿cómo siguen presentes los conflictos del pasado en nuestras ciudades actuales?
Una oportunidad para descubrir una parte menos conocida de la historia de Utrecht y reflexionar sobre cómo el patrimonio, la memoria y el arte pueden ayudarnos a comprender y proteger una ciudad.
Spaanse sporen in Utrecht
Geschiedenis, herinnering en verzet in de stedelijke ruimte
Door Krista van der Bron, curator moderne kunst
Wat is de relatie tussen Utrecht en Spanje? Welke sporen heeft de Spaanse geschiedenis in de stad achtergelaten en hoe kunnen we die vandaag de dag interpreteren?
In het kader van de Nationale Monumentendag, met als thema ‘Veerkrachtig erfgoed: Utrecht beschermt!’, neemt Krista van der Bron ons mee door de geschiedenis van Utrecht. Ze gaat op zoek naar de sporen die de Spaanse aanwezigheid in de stad heeft achtergelaten.
Van kasteel Vredenburg tot hedendaagse kunst
De lezing begint in de zestiende eeuw, tijdens de Tachtigjarige Oorlog, toen Utrecht te maken kreeg met de aanwezigheid van Spaanse troepen.
Een van de belangrijkste plaatsen in dit verhaal is kasteel Vredenburg, dat in opdracht van keizer Karel V werd gebouwd als vesting om de controle over de stad te versterken. Voor veel inwoners van Utrecht werd het kasteel een symbool van Spaanse macht en onderdrukking.
Na het vertrek van de Spaanse troepen namen de inwoners van Utrecht zelf deel aan de afbraak van een groot deel van de vesting, uit angst dat deze opnieuw zou kunnen worden gebruikt om de stad onder controle te houden. Een aantal resten van de vesting maakt nog altijd deel uit van het stedelijke landschap.
Geschiedenis, herinnering en verzet
De lezing verbindt dit verleden met het heden aan de hand van hedendaagse kunst. Het werk Barricade van de Spaanse kunstenaar Fernando Sánchez Castillo biedt een aanleiding om na te denken over thema’s als verzet, vrijheid en collectieve herinnering.
Aan de hand van dit kunstwerk stelt de lezing een belangrijke vraag: hoe zijn conflicten uit het verleden nog steeds aanwezig in onze huidige steden?
Een bijzondere gelegenheid om een minder bekend hoofdstuk uit de geschiedenis van Utrecht te ontdekken en te reflecteren op de manier waarop erfgoed, herinnering en kunst ons kunnen helpen een stad te begrijpen en te beschermen.
Alma Tango Trio: El alma del tango
El jueves 8 de octubre de 19:00 a 20:15h en Actividades culturales, Música, Uncategorized por guadalupegalan | Sin comentarios
El Instituto Cervantes Utrecht le invita a un viaje musical por el alma del tango. Como dijo la gran compositora argentina Eladia Blázquez, «el tango es una filosofía que se canta, una forma interior de recorrernos, el documento histórico de una forma de ser». En este concierto, el Alma Tango Trío interpreta letras y música de esta «forma de ser», en torno a algunos de los temas centrales, como la nostalgia del migrante, la conciencia de la finitud, la herida del amor, la amistad, el carpe diem, la rebeldía de quienes desean, la coincidencia, la resiliencia y la vitalidad de la esperanza. ¡Déjase llevar por estos sonidos apasionados!
El Alma Tango Trío está formado por Mariana Rosa (voz), Pablo Mosteiro (piano, voz) y Tomás Díaz (bandoneón) y nació en Utrecht en 2025, después de que ambos miembros compartieran escenario juntos en el ciclo Tango Music Utrecht. La pasión por este género atemporal y la misión de transmitir no solo la música, sino también la filosofía del tango, son la seña de identidad de este hermoso trío.
Basándose en las diversas obras del programa, los músicos muestran lo que los tangos sugieren con sus letras, haciendo referencia al «lunfardo», ese vocabulario popular que se originó en Buenos Aires y sus alrededores. Esta ‘lengua’ se formó por contribuciones de inmigrantes, jerga, grupos marginados y la vida cotidiana, que acabó convirtiéndose en una característica de la identidad cultural del rioplatense (variante del español hablado en Argentina y Uruguay).
Sumérgese en el universo musical y emocional de obras de compositores como Carlos Gardel, Aníbal Troilo, Mariano Mores y Eladia Blázquez. El repertorio incluye tangos consagrados y tangos menos conocidos en Europa, milonga y vals. Este concierto también es un camino de descubrimiento para muchos amantes del tango.
Este evento se encuentra integrado dentro del ciclo de conciertos Cervantes DOM Concerts 2026.
Entrada: 15 €. / estudiantes: 10 € (la entrada incluye una consumición)
Fecha: jueves 8 de octubre 2026
Hora: de 19:00 a 20:15 h
Compra entradas: https://www.klassiekemuziek.nl/cervantes
Lugar: Instituto Cervantes Utrecht, Domplein 3, 3512 JC Utrecht
________________________________________________________________________________________________________________
Instituto Cervantes Utrecht nodigt u uit voor een muzikale reis door de ziel van de tango. Zoals de grote Argentijnse componist Eladia Blázquez zei: «tango is een filosofie die gezongen wordt, een innerlijke manier om door onszelf heen te gaan, het historische document van een manier van zijn». In dit concert brengt het Alma Tango Trio teksten en muziek van deze «manier van zijn» rondom enkele van de centrale thema’s, zoals de nostalgie van de migrant, het bewustzijn van eindigheid, de wond der liefde, vriendschap, carpe diem (in het leven nu), de rebellie van degenen die verlangen, het toeval, veerkracht en de vitaliteit van hoop. Laat u meevoeren op deze gepassioneerde klanken!
Alma Tango Trio bestaat uit Mariana Rosa (zang), Pablo Mosteiro (piano, zang) en Tomás Díaz (bandoneon). Het ontstond in 2025 in Utrecht nadat de leden samen het podium deelden in de Tango Muziek Utrecht-cyclus. Het kenmerk van dit mooie trio is de passie voor dit tijdloze genre en de missie om niet alleen de muziek, maar ook de filosofie van de tango over te brengen.
Aan de van hand de verschillende werken op het programma laten de musici horen wat de tango’s suggereren met hun teksten, met een verwijzing naar de «lunfardo», die populaire woordenschat, ontstaan in Buenos Aires en omgeving. Deze ‘taal’ is gevormd door bijdragen van immigranten, straattaal, marginale groepen en het dagelijks leven, en werd uiteindelijk een kenmerk van de culturele identiteit van de rioplatense (variant van het gesproken Spaans in Argentinië en Uruguay).
Dompel u onder in het muzikale en emotionele universum van werken van componisten als Carlos Gardel, Aníbal Troilo, Mariano Mores en Eladia Blázquez. Op het repertoire staan gevestigde tango’s en tango’s die minder bekend zijn in Europa, milonga en wals. Zo is dit concert voor menig tango-liefhebber ook een ontdekkingsreis.
Dit concert maakt deel uit van de serie Cervantes DOM Concerten 2026
Tickets: € 15 / studenten: € 10 (de toegangsprijs is inclusief een consumptie)
Datum: donderdag 8 oktober 2026
Tijd: 19.00 – 20.15 uur
Kaartverkoop: https://www.klassiekemuziek.nl/cervantes
Locatie: Instituto Cervantes Utrecht, Domplein 3, 3512 JC Utrecht
Letras traducidas/Vertaalde songteksten
| La canción de Buenos Aires (Tango 1933) Música: Orestes Cúfaro / Azucena Maizani Letra: Manuel Romero Buenos Aires, cuando lejos me vi sólo hallaba consuelo en las notas de un tango dulzón que lloraba el bandoneón. Buenos Aires, suspirando por ti bajo el sol de otro cielo, cuando lloró mi corazón escuchando tu nostálgica canción. Canción maleva, canción de Buenos Aires, hay algo en tus entrañas que vive y que perdura, canción maleva, lamento de amargura, sonrisa de esperanza, sollozo de pasión. Este es el tango, canción de Buenos Aires, nacido en el suburbio, que hoy reina en todo el mundo; este es el tango que llevo muy profundo, clavado en lo más hondo del criollo corazón. Buenos Aires, donde el tango nació, tierra mía querida, yo quisiera poderte ofrendar toda el alma en mi cantar. Y le pido a mi destino el favor de que al fin de mi vida oiga el llorar del bandoneón, entonando tu nostálgica canción. | Het lied van Buenos Aires (Tango 1933) Muziek: Orestes Cúfaro / Azucena Maizani Tekst: Manuel Romero Buenos Aires, toen ik ver weg was, vond ik alleen troost in de klanken van een zoete tango die de bandoneon huilde. Buenos Aires, naar jou smachtend onder de zon van een andere hemel, toen mijn hart huilde bij het horen van jouw nostalgische lied. Maleva-lied, lied van Buenos Aires, er is iets in je diepste wezen dat leeft en voortduurt, Maleva-lied, klaagzang van bitterheid, glimlach van hoop, zucht van passie. Dit is de tango, lied van Buenos Aires, geboren in de buitenwijken, dat vandaag de dag over de hele wereld heerst; dit is de tango die ik diep in mij draag, verankerd in het diepste van mijn criollo-hart. Buenos Aires, waar de tango werd geboren, mijn geliefde land, ik zou je graag mijn hele ziel willen schenken in mijn gezang. En ik vraag mijn lot om de gunst dat ik aan het einde van mijn leven het gehuil van de bandoneon mag horen, die jouw nostalgische lied zingt. |
| Sur (Tango 1948) Música: Aníbal Troilo Letra: Homero Manzi San Juan y Boedo antigua, y todo el cielo, Pompeya y más allá la inundación. Tu melena de novia en el recuerdo y tu nombre florando en el adiós. La esquina del herrero, barro y pampa, tu casa, tu vereda y el zanjón, y un perfume de yuyos y de alfalfa que me llena de nuevo el corazón. Sur, paredón y después… Sur, una luz de almacén… Ya nunca me verás como me vieras, recostado en la vidriera y esperándote. Ya nunca alumbraré con las estrellas nuestra marcha sin querellas por las noches de Pompeya… Las calles y las lunas suburbanas, y mi amor y tu ventana todo ha muerto, ya lo sé… San Juan y Boedo antiguo, cielo perdido, Pompeya y al llegar al terraplén, tus veinte años temblando de cariño bajo el beso que entonces te robé. Nostalgias de las cosas que han pasado, arena que la vida se llevó pesadumbre de barrios que han cambiado y amargura del sueño que murió. | Sur (Tango 1948) Muziek: Aníbal Troilo Tekst: Homero Manzi San Juan en het oude Boedo, en de hele hemel, Pompeya en daarachter de zondvloed. Je bruidskapsel in mijn herinnering en je naam die opbloeit bij het afscheid. De hoek bij de smid, modder en pampa, je huis, je stoep en de greppel, en een geur van onkruid en luzerne die mijn hart opnieuw vervult. Het zuiden, een hoge muur en daarna… Het zuiden, een licht uit een buurtwinkel Je zult me nooit meer zien zoals je me zag, leunend tegen de etalage en op je wachtend. Nooit meer zal ik met de sterren onze vredige tocht verlichten door de nachten van Pompeya … De straten en manen van de buitenwijken, en mijn liefde en jouw venster, alles is gestorven, dat weet ik… San Juan en het oude Boedo, verloren hemel, Pompeya en bij het bereiken van de dijk, jouw twintig jaar, trillend van genegenheid onder de kus die ik jou toen ontnam. Weemoed om wat voorbij is, zand dat het leven heeft meegenomen, verdriet om wijken die zijn veranderd en bitterheid om de droom die stierf. |
| La última curda (Tango 1956) Música: Aníbal Troilo Letra: Cátulo Castillo Lastima, bandoneón, mi corazón tu ronca maldición maleva… Tu lágrima de ron me lleva hasta el hondo bajo fondo donde el barro se subleva. ¡Ya sé, no me digás! ¡Tenés razón! La vida es una herida absurda, y es todo tan fugaz que es una curda, ¡nada más! Mi confesión. Contame tu condena, decime tu fracaso, ¿no ves la pena que me ha herido? Y hablame simplemente de aquel amor ausente tras un retazo del olvido. ¡Ya sé que te lastimo! ¡Ya se que te hago daño llorando mi sermón de vino! Pero es el viejo amor que tiembla, bandoneón, y busca en el licor que aturde, la curda que al final termine la función corriéndole un telón al corazón. Un poco de recuerdo y sinsabor gotea tu rezongo lerdo. Marea tu licor y arrea la tropilla de la zurda al volcar la última curda. Cerrame el ventanal que arrastra el sol su lento caracol de sueño, ¿no ves que vengo de un país que está de olvido, siempre gris, tras el alcohol?… | De laatste roes (Tango 1956) Muziek: Aníbal Troilo Tekst: Cátulo Castillo Wát, bandoneon, doet mijn hart pijn, jouw schorre, kwaadaardige vloek… Jouw traan van rum voert me mee naar de diepe afgrond waar de modder naar boven borrelt. Ik weet het al, zeg het maar niet! Je hebt gelijk! Het leven is een absurde wond, en alles is zo vluchtig dat het een dronken toestand is, niets meer mijn bekentenis! Vertel me over je straf, vertel me over je mislukking, zie je het verdriet niet dat mij heeft gekwetst? En vertel me gewoon over die afwezige liefde achter een flard van vergetelheid. Ik weet al dat ik je pijn doe! Ik weet dat ik je pijn doe door mijn bekentenis in wijn uit te huilen! Maar het is de oude liefde die beeft, bandoneon, en zoekt in de bedwelmende drank, de dronk die uiteindelijk de voorstelling beëindigt door een gordijn over het hart te trekken. Een beetje herinnering en bitterheid druipt uit je trage gemopper. Jouw drank maakt me zat, hitst me op tot een galopperend hart terwijl ik de laatste slok achteroverslaat. Sluit het venster voor me waar de zon als een trage slak haar dromen voortsleept, zie je niet dat ik uit een land kom dat in de vergetelheid ligt, altijd grijs, achter de alcohol?… |
| Tu pálida voz (Vals 1943) Música: Charlo Letra: Homero Manzi Te oí decir… adiós, adiós… Cerré los ojos y oculté el dolor… Sentí tus pasos cruzando la tarde y no te atajaron mis manos cobardes. Mi corazón, lloró de amor y en el silencio resonó tu voz, tu voz querida, lejana y perdida, tu voz que era mía… tu pálida voz. En las noches desoladas, que sacude el viento, brillan las estrellas frías del remordimiento y me engaño que habrás de volver otra vez desandando el olvido y el tiempo. Siento que tus pasos vuelven por la senda amiga. Oigo que me nombras llena de mortal fatiga, para qué si ya sé que es inútil mi afán, nunca… nunca… vendrás. Te vi partir, dijiste adiós, temblé de angustia y oculté mi dolor. Después, pensando que no volverías traté de alcanzarte y ya no eras mía. Mi corazón, sangró de amor, y en el recuerdo resonó tu voz… tu voz querida, lejana y perdida, tu voz aterida, tu pálida voz. | Je bleke stem (Wals 1943) Muziek: Charlo Tekst: Homero Manzi Ik hoorde je zeggen… vaarwel, vaarwel… Ik sloot mijn ogen en verborg de pijn… Ik voelde je voetstappen door de namiddag klinken en mijn laffe handen konden je niet tegenhouden. Mijn hart huilde van liefde en in de stilte weerklonk je stem, je geliefde stem, ver weg en verloren, je stem die van mij was… je bleke stem. In de troosteloze nachten, door wind geteisterd, schitteren koude sterren van wroeging en houd ik mezelf voor gek dat je weer terug zult komen, terugkomend uit de vergetelheid en de tijd. Ik voel dat je voetstappen terugkeren over het vertrouwde pad. Ik hoor hoe je mijn naam roept, vol dodelijke vermoeidheid, maar waarom, als ik toch al weet dat mijn verlangen zinloos is, nooit… nooit… zul je komen. Ik zag je vertrekken, je zei vaarwel, ik beefde van angst en verborg mijn pijn. Daarna, in de veronderstelling dat je niet zou terugkeren, probeerde ik je in te halen, maar je was niet meer van mij. Mijn hart bloedde van liefde, en in de herinnering weerklonk je stem… je geliefde stem, ver weg en verloren, je bibberende stem, je bleke stem. |
| Cafetín de Buenos Aires (Tango 1948) Música: Mariano Mores Letra: Enrique Santos Discépolo De chiquilín te miraba de afuera como a esas cosas que nunca se alcanzan… La ñata contra el vidrio, en un azul de frío, que sólo fue después viviendo igual al mío… Como una escuela de todas las cosas, ya de muchacho me diste entre asombros: el cigarrillo, la fe en mis sueños y una esperanza de amor. Cómo olvidarte en esta queja, cafetín de Buenos Aires, si sos lo único en la vida que se pareció a mi vieja… En tu mezcla milagrosa de sabihondos y suicidas, yo aprendí filosofía… dados… timba… y la poesía cruel de no pensar más en mí. Me diste en oro un puñado de amigos, que son los mismos que alientan mis horas: (José, el de la quimera… Marcial, que aún cree y espera… y el flaco Abel que se nos fue pero aún me guía…). Sobre tus mesas que nunca preguntan lloré una tarde el primer desengaño, nací a las penas, bebí mis años y me entregué sin luchar. | Cafetín de Buenos Aires (Tango 1948) Muziek: Mariano Mores Tekst: Enrique Santos Discépolo Als jongetje keek ik van buitenaf naar je, zoals naar die dingen die je nooit kunt bereiken… Met mijn neus tegen het glas, in een koud blauw, dat pas, toen ik later leefde, hetzelfde werd als het mijne… Als een school voor alle dingen, gaf je me als jongen al, temidden van verwondering: de sigaret, het geloof in mijn dromen en hoop op liefde. Hoe kan ik je vergeten in deze ode, klein café van Buenos Aires, omdat jij het enige in het leven bent dat op mijn moeder leek… In jouw wonderbaarlijke mengeling van wijsneuzen en zelfmoordenaars, leerde ik filosofie… dobbelstenen… gokken… en de wrede poëzie van niet meer aan mezelf te denken. Je schonk me goud: een handvol vrienden, die nog steeds mijn uren verrijken: (José, die met de droom… Marcial, die nog steeds gelooft en hoopt… en de magere Abel die ons heeft verlaten maar die me nog steeds begeleidt…). Op jouw tafels, die nooit vragen stellen, huilde ik op een middag om mijn eerste liefdesverdriet leerde ik pijn kennen dronk ik mijn jaren weg en gaf ik me over zonder te vechten. |
| Por una cabeza (Tango 1935) Música: Carlos Gardel Letra: Alfredo Le Pera Por una cabeza de un noble potrillo que justo en la raya afloja al llegar, y que al regresar parece decir: No olvidés, hermano, vos sabés, no hay que jugar. Por una cabeza, metejón de un día de aquella coqueta y burlona mujer, que al jurar sonriendo el amor que está mintiendo, quema en una hoguera todo mi querer. Por una cabeza, todas las locuras. Su boca que besa, borra la tristeza, calma la amargura. Por una cabeza, si ella me olvida qué importa perderme mil veces la vida, para qué vivir. Cuántos desengaños, por una cabeza. Yo juré mil veces, no vuelvo a insistir. Pero si un mirar me hiere al pasar, sus labios de fuego otra vez quiero besar. Basta de carreras, se acabó la timba. ¡Un final reñido ya no vuelvo a ver! Pero si algún pingo llega a ser fija el domingo, yo me juego entero. ¡Qué le voy a hacer…! | Met een paardenhoofd verschil (Tango 1935) Muziek: Carlos Gardel Tekst: Alfredo Le Pera Met een paardenhoofd verschil van een edel jong paard, dat net voor de finishlijn, bij het aankomen vaart mindert, en dat bij zijn terugkeer lijkt te zeggen: Vergeet het niet, broeder, je weet het, je moet niet gokken. Een hóófdlengte, de roes van één dag met die kokette en spottende vrouw, die glimlachend de liefde zweert die ze veinst, en al mijn liefde in een vuur verbrandt. Één hóófdlengte, al die waanzin. Haar kussende mond wist het verdriet uit, verzacht de bitterheid. Een hóófdlengte, als zij mij vergeet, wat maakt het dan nog uit duizend keer mijn leven verliezen, waarvoor zou ik dan nog leven. Hoeveel teleurstellingen, door een hóófdlengte. Ik heb duizend keer gezworen, ik ga er niet meer op aandringen. Maar als haar blik me kruist terwijl ze voorbijgaat, wil ik haar vurige lippen weer kussen. Genoeg met die gokspelletjes, het gokken is voorbij. Een spannende finale zal ik nooit meer meemaken! Maar als een of andere topper zondag zeker wint, zet ik alles op het spel. Wat kan ik eraan doen…! |
| Baldosa floja (Milonga 1957) Música: Julio Bocazzi / Florindo Sassone Letra: Dante Gilardoni Yo llevo el baile en la sangre y cumplo con mi destino, mi vida está en la milonga y he de seguir por ese camino. No soy constante en amores por eso tan solo estoy, mi carta me la he jugado y si he perdido, pago y me voy. Rebelde soy para el lazo ni sus cadenas me echó el amor, yo soy gorrión viajero y el mundo entero fue mi ambición. Igual que baldosa floja salpico si alguien me pone el pie, no sé… querer, mi amor… se fue, yo iré… bailando mientras las tabas me den con que… Si a veces alguna pena me llega a mojar los ojos y surgen desde el olvido aquellos labios siempre tan rojos, me afirmo el chambergo claro y agarro p’al cabaré, mi vida es una milonga y sé que bailando yo moriré. | Losse tegel (Milonga 1957) Muziek: Julio Bocazzi / Florindo Sassone Tekst: Dante Gilardoni Het dansen zit me in het bloed en ik volg mijn lot, mijn leven speelt zich af in de milonga en ik zal die weg blijven volgen. Ik ben niet standvastig in de liefde, daarom ben ik alleen, ik heb mijn kaart uitgespeeld en als ik verloren heb, betaal ik en ga weg. Ik ben te rebels voor de lasso en zelfs de ketenen van de liefde konden me niet binden, ik ben een reizende mus en de hele wereld was mijn ambitie. Net als een losse tegel spetter ik als iemand op mij stapt, ik weet niet… hoe ik moet liefhebben, mijn liefde… is weg, ik ga… dansend verder zolang mijn botten me kunnen dragen… Als een beetje verdriet mijn ogen soms nat maakt en uit de vergetelheid die lippen altijd zo rood opduiken, zet ik mijn beige hoed stevig vast en ga ik naar het cabaret, mijn leven is een milonga en ik weet dat ik dansend zal sterven. |
| Mariposita (Tango 1941) Música: Anselmo Aieta Letra: Francisco García Jiménez Un bandoneón con su resuello tristón. La noche en el cristal de la copa y del bar y del tiempo que pasó… Mi corazón con su borracha emoción. Y en otra voz, la voz de la historia vulgar, dice mi vulgar dolor… Mariposita, muchachita de mi barrio, te busco por el centro, te busco y no te encuentro, siguiendo este calvario con la cruz del mismo error. Te busco porque acaso nos iríamos del brazo… Vos te equivocaste con tu arrullo de sedas palpitantes, y yo con mi barullo de sueños delirantes, en un mundo engañador. ¡Volvamos a lo de antes! ¡Dame el brazo y vámonos! Ni vos ni yo sabemos cuál se perdió. Ni dónde el bien, ni el mal, tuvo un día final y otro día comenzó… Yo bebo más porque esta noche vendrás. Mi corazón te ve; pero habrá que beber mucho… ¡pero mucho más!… | Kleine vlinder (Tango 1941) Muziek: Anselmo Aieta Tekst: Francisco García Jiménez Een bandoneon met zijn weemoedige klank. De nacht in het kristal van het glas en de bar en van de tijd die voorbij is… Mijn hart met zijn bedwelmende emotie. En in een andere stem, de stem van het alledaagse verhaal, spreekt mijn alledaagse pijn… Kleine vlinder, meisje uit mijn buurt, ik zoek je in het centrum, ik zoek je en vind je niet, terwijl ik deze lijdensweg volg met het gewicht van dezelfde kruis. Ik zoek je omdat we misschien arm in arm zouden vertrekken… Jij vergiste je met je gefluister over ijdel vertoon en ik met mijn uitzinnige dromen, in een bedrieglijke wereld. Laten we teruggaan naar vroeger! Geef me je arm en laten we gaan! Noch jij, noch ik weet wat er verloren is gegaan. Noch waar het goede, noch het kwade, eindigt en een nieuwe dag begon… Ik drink meer zodat je vanavond komt. Mijn hart ziet je; maar ik zal veel moeten drinken… maar nog véél meer!… |
| Por la vuelta (Tango 1937) Música: José Tinelli Letra: Enrique Cadícamo ¡Afuera es noche y llueve tanto!… Ven a mi lado, me dijiste, hoy tu palabra es como un manto… un manto grato de amistad… Tu copa es ésta, y la llenaste. Bebamos juntos, viejo amigo, dijiste mientras levantabas tu fina copa de champán… La historia vuelve a repetirse, mi muñequita dulce y rubia, el mismo amor… la misma lluvia… el mismo, el mismo loco afán… ¿Te acuerdas? Hace justo un año nos separamos sin un llanto… Ninguna escena, ningún daño… Simplemente fue un «Adiós» inteligente de los dos… Tu copa es ésta, y nuevamente los dos brindamos «por la vuelta». Tu boca roja y oferente bebió en el fino bacarát… Después, quizá mordiendo un llanto, quedate siempre, me dijiste… Afuera es noche y llueve tanto, … y comenzaste a llorar… | Voor de terugkomst (Tango 1937) Muziek: José Tinelli Tekst: Enrique Cadícamo Buiten is het nacht en het regent zo hard!… Kom naast me zitten, zei je, vandaag zijn je woorden als een mantel… een warme mantel van vriendschap… Dit is jouw glas, en je hebt het gevuld. Laten we samen drinken, oude vriend, zei je terwijl je je sierlijke glas champagne ophief… De geschiedenis herhaalt zich weer, mijn lieve, blonde schat, dezelfde liefde… dezelfde regen… dezelfde, dezelfde gekke aantrekking… Weet je het nog? Precies een jaar geleden gingen we uit elkaar zonder een traan… Geen scène, geen pijn… Het was gewoon een ‘Tot ziens’ wat we allebei verstandig zeiden… Dit is jouw glas, en opnieuw proosten we allebei ‘op de terugkomst’. Je rode, uitnodigende mond dronk uit het sierlijke kristal… Daarna, terwijl je misschien een traan onderdrukte, ‘Blijf altijd bij me’, zei je… Buiten is het nacht en regent het zo hard, … en je begon te huilen… |
| El corazón al sur (Tango 1976) Música: Eladia Blázquez Letra: Eladia Blázquez Nací en un barrio donde el lujo fue un albur, por eso tengo el corazón mirando al sur. Mi viejo fue una abeja en la colmena, las manos limpias, el alma buena… Y en esa infancia, la templanza me forjó, después la vida mil caminos me tendió, y supe del magnate y del tahúr, por eso tengo el corazón mirando al sur. Mi barrio fue una planta de jazmín, la sombra de mi vieja en el jardín, la dulce fiesta de las cosas más sencillas y la paz en la gramilla de cara al sol. Mi barrio fue mi gente que no está, las cosas que ya nunca volverán, si desde el día en que me fui con la emoción y con la cruz, ¡yo sé que tengo el corazón mirando al sur! La geografía de mi barrio llevo en mí, será por eso que del todo no me fui: la esquina, el almacén, el piberío… lo reconozco… son algo mío… Ahora sé que la distancia no es real y me descubro en ese punto cardinal, volviendo a la niñez desde la luz teniendo siempre el corazón mirando al sur. | Het hart gericht op het zuiden (Tango 1976) Muziek: Eladia Blázquez Tekst: Eladia Blázquez Ik ben geboren in een wijk waar luxe een utopie was, daarom kijkt mijn hart richting het zuiden. Mijn vader was een werker in de bijenkorf, met schone handen en een goed hart… En in die kindertijd heeft de matigheid mij gevormd, daarna legde het leven duizend wegen voor me open, en leerde ik de tycoon en de gokker kennen, daarom kijkt mijn hart richting het zuiden. Mijn wijk was een jasmijnplant, de schaduw van mijn moeder in de tuin, het zoete feest van de eenvoudigste dingen en de rust op het grasveld met het gezicht naar de zon. Míjn wijk: mín mensen die er niet meer zijn, de dingen die nooit meer terug zullen komen, vanaf de dag dat ik vertrok met de emotie en met het kruis, weet ik dat mijn hart richting het zuiden kijkt! Het landschap van mijn wijk draag ik in mij, misschien ben ik daarom niet helemáál weggegaan: de hoek, de winkel, de spelende kinderen… ik herken het… ze zijn een deel van mij… Nu weet ik dat afstand niet echt is en ontdek ik mezelf op dat kruispunt, terugkerend naar de kindertijd vanuit het licht, met mijn hart altijd gericht op het zuiden. |
